Autor: I LO

Niedawno uczniowie klasy 3e w ramach współpracy z AWF w Gorzowie Wlkp. uczestniczyli w ostatnim w tym roku szkolnym spotkaniu warsztatowym.

Tematem spotkania były neuroprzekaźniki oraz zmiany w naszej diecie i nawykach żywieniowych w celu poprawienia sprawności działania neuronów i naszego mózgu. Prowadząca Pani dr Mariola Radzińska ciekawie opowiadała o tym co jeść, aby nasz układ nerwowy służył nam najefektywniej. Jak poprzez dietę usprawnić swoje działanie, naukę, a także pomóc poprawić nastrój.

Wspólnie przygotowaliśmy potrawy, aby składniki odżywcze zbudowały siłę i moc.

Dziękujemy władzom uczelni i wszystkim prowadzącym oraz Pani Annie Berdowskiej za cały rok ciekawych warsztatów i wykładów.

Tekst i zdjęcia: prof. Iwona Pacześna
Publikacja: Puszkinowe Centrum Prasowe

W I LO w Gorzowie realizujemy projekt „Kompetencje Przyszłości”, współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego Plus, w zakresie Zintegrowanych Inwestycji Terytorialnych Miejskiego Obszaru Funkcjonalnego Gorzowa Wielkopolskiego (MOF).

Projekt realizowany jest w ramach Programu Fundusze Europejskie dla Lubuskiego 2021–2027, Priorytet 6. Fundusze Europejskie na wsparcie obywateli, cel szczegółowy f, typ projektu II – kompetentny i odkrywczy uczeń.

Więcej informacji o projekcie dostępnych jest w tutaj (zakładka Szkoła/Realizowane projekty)

Naszym maturzystom ŻYCZYMY POŁAMANIA DŁUGOPISÓW !!!

Relacja w Radiu Gorzów:
https://radiogorzow.pl/358123/dzis-pierwszy-dzien-matur/

W najnowszym Puszkin Podcaście Wiktoria Dera i Martyna Blicharska rozmawiają z naszym uczniem Karolem Kawnikiem – utalentowanym wokalistą.

W ostatni czwartek odbyła się w naszej szkole podniosła uroczystość. Pożegnaliśmy absolwentów z I Liceum dla Dorosłych, szkoły wchodzącej w skład Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr 1 w Gorzowie Wielkopolskim.

Cztery lata wyrzeczeń, cztery lata nauki aż do samego wieczora oraz konsekwencja w dążeniu do celu przyniosło doskonałe efekty.

Ukończenie szkoły ponadpodstawowej zwiększa niewątpliwie szanse naszych słuchaczy na rynku pracy. Już teraz jesteśmy z nich bardzo dumni. Ale oni się nie zatrzymują. Już za kilka dni przystąpią do egzaminu maturalnego.

Trzymamy kciuki za wszystkich absolwentów „Puszkina”, zarówno za uczniów I Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Kościuszki, jak i słuchaczy I Liceum dla Dorosłych.

Publikacja: Puszkinowe Centrum Prasowe

Od 1 września 1971 roku do 31 sierpnia 2003 roku, a więc dla wielu klas z trzydziestu dwóch roczników, język polski w I Liceum to były lekcje z Panią Profesor Marią Rewińską. W sali na parterze, położonej tuż obok głównego, dziś już nieistniejącego, wejścia do szkoły, z biało-czarnymi portretami pisarzy wiszącymi po prawej stronie i kolorowymi reprodukcjami obrazów Wyspiańskiego z tyłu,
z ławkami, których część ustawiono w zespoły, co w latach siedemdziesiątych było ciekawą nowością. Podróż przez epoki literackie upływała na czytaniu lektur, sprawdzianach z ich treści, odpytkach na początku lekcji, dyskusjach i pisaniu wypracowań w różnych formach – zwykle klasycznej rozprawki, ale czasem w formie mowy w obronie Antygony lub listu do Jana Kochanowskiego. Ważną częścią edukacji polonistycznej były dla Pani Profesor spotkania z teatrem, dzięki czemu niemal na każdy nowy spektakl Teatru Osterwy chodziła cała szkoła. Jej klasy pisały potem recenzje, głośno odczytywane na lekcjach, co sprzyjało ujawnianiu się literackich i publicystycznych talentów. Klasy humanistyczne miały obowiązek zapoznawania się z prasą literacką, co dla niektórych stało się przyjemnym nawykiem na całe życie.

Pani Profesor gorąco namawiała do udziału w Olimpiadzie Literatury i Języka Polskiego, pozostawiając swoim uczniom wiele swobody w wyborze tematu (przez lata olimpijczycy formułowali je samodzielnie, nie były narzucane przez organizatorów) i sposobie jego ujęcia. Dzięki temu wielu z nich do dziś czuje się specjalistami od nieomawianych w szkole dramatów Ionesco, esejów Camusa czy powieści Konwickiego, tak atrakcyjnych dla licealistów lat siedemdziesiątych.

Pani Maria Rewińska lubiła spędzać wakacje w szkolnym ośrodku wypoczynkowym w Pobierowie, gdzie najpierw jeździła z mężem i córkami, a potem z wnukami. Dała się wtedy poznać nam, swoim uczniom, a potem kolegom z pracy, jako osoba towarzyska, wesoła, lubiąca biesiadować przy stoliku miedzy sosnami i rozmawiać o literaturze. Głośno śmiała się z żartów, ujawniając do siebie wiele dystansu. Właśnie taką witalną i wesołą zapamiętam Panią Profesor Marię Rewińską.

Małgorzata Jach

***
Jak zapamiętałem Panią Marię, moją wychowawczynię i nauczycielkę języka polskiego?

Wspomnienie Pani Marii wywołuje nostalgię za szkołą, której już nie ma, za nauczycielami i uczniami, dla których wychowanie, zasady i nauka miały znaczenie. Była nie tylko wychowawczynią, była po prostu naszą Panią. Pomogła przetrwać pierwsze tygodnie w elitarnym liceum zagubionym byłym ósmoklasistom, wcielała się w rolę adwokata, skutecznie broniąc nas przed surowym dyrektorem i wymagającymi profesorami, potrafiła wiele wybaczyć, bo przecież byliśmy Jej podopiecznymi. Bywała bardzo pryncypialna i surowa, zawłaszcza kiedy nie przestrzegaliśmy zasad tworzących etos i klimat I LO, począwszy od naszego wyglądu – odpowiedni był biało-granatowy dress code z nieodłącznymi czerwonymi tarczami – a skończywszy na tłumaczeni nam, że uczciwość i pracowitość jednak popłacają. Nie zawsze, a nawet często, nie potrafiliśmy tego docenić, bywaliśmy zadufani w sobie, niewdzięczni. Wiemy, że za późno, ale bardzo przepraszamy. W niełatwych czasach Pani Maria szczęśliwie doprowadziła nas do matury i pomogła nam wybrać dobrą drogę życia.

Dziękujemy.
Robert Gabis

Bywaliśmy, oj tak, w Warszawie, w Krakowie, w Poznaniu i to nie raz… 
Nasza wychowawczyni i polonistka, pani profesor Maria Rewińska tłumaczyła nam, że w liceum choć jeden raz powinniśmy zobaczyć operę, operetkę, balet czy pantomimę, bo zdarzyć się może, że będzie to tylko ten jeden właśnie raz w całym naszym życiu, a przecież jesteśmy uczniami liceum ogólnokształcącego. To zobowiązuje! Organizowała wszystko i zabierała nas pokazywać świat… Byliśmy w Operze Narodowej na „Tosce”, światowej sławy operowym dramacie Giacomo Pucciniego, na klasycznym balecie „Dziadek do orzechów” arcymistrza Piotra Czajkowskiego,  na patriotycznej operze „Straszny dwór” Stanisława Moniuszki, zakazanej w czasie zaborów przez rosyjskie władze czy na operze komicznej Wolfganga Amadeusza Mozarta pt. „Wesele Figara”, jednej z najważniejszych i najpopularniejszych oper w historii.  Chodziliśmy także na każdą premierę w Teatrze im. J. Osterwy w Gorzowie.

Ale były także klasowe wycieczki organizowane przez naszą wychowawczynię albo charytatywne wykopki, czy spektakle, jak choćby ten w domu nauczycieli emerytów z okazji ich święta, pomoc dla samotnych seniorów polegająca na noszeniu węgla do ogrzania zimą mieszkań czy robieniu zakupów, a nawet dzień matki, jaki zorganizowaliśmy w klasie dla naszych mam z inspiracji i pod okiem pani profesor Marii Rewińskiej, która pamiętała o wszystkich, interesowała się nami i o nas walczyła, dbała o nas i o naszą przyszłość. Dziękujemy.
Wdzięczne wychowanki 1975-1979
Małgorzata Wiczkowska i Anna Sokółka